مجله اینترنتی دوستان مجله خبری و سبک زندگی
دهانش خشک شده بود. شقیقه‌هایش نبض داشت. پلک‌هایش هزار کیلو بود و با هر بار پلک زدن صدای قیژقیژی توی سرش پر می‌شد. رنگ سوخته و کهنه و خشک روی در زنگ‌زده دستشویی داشت شره می‌کرد. نقطه گلوله‌شده رنگ پایین می‌آمد دوباره برش می‌گرداند سرجایش… دوباره شره می‌کرد دوباره برش می‌گرداند. صدای کشداری پشت در، بازی با رنگ را از سرش پراند: بسه دیگه یک ساعته اون تویی باز داری چه غلطی می‌کنی؟! نشستی تو خلا باز زهرماری میکشی. بیا بیرون دیگه لنگ ظهره تا برسی ظهر شده اینجوری سرایدار خونه مردمی؟
لقمه نان و پنیر مزه گچ می‌داد. مادرش داشت با تلفن حرف می‌زد شمرده و یواش… چیزی نمی‌شنید. مادرش با مهندس صحبت کرده بود که برود توی ساختمانشان سرایدار بایستد. حس مادرانه‌اش اجازه نداده بود همه چیز را بگوید. مادرش نگفته بود… نگفته بود. که رنگ صداها را می‌شنود و بوی رنگ‌ها را… نگفته بود شره کردن رنگ کهنه روی در زنگ‌زده دستشویی را می‌بیند.
ــ همین الانشم نمیومدی. تلفنتم که جواب نمیدی. نمی‌دونم تو این ساختمون تو مدیر ساختمونی یا من؟
ــ توضیح میدم آقا !!
ــ توضیح نمی‌خواهم خسرو بار اولت نیست. منم باید به اهالی ساختمون جواب بدم. سه ماه پیش که مادرت زنگ زد گفت بیکاری گفتم مهم‌ترین چیز برام نظمه. اون نعمت که قبلا بود یک دهم این بی‌نظمیای تو رو هم نداشت. عذرشو خواستم.
ــ توضیح میدم آقا.
ــ باز میگه توضیح میدم. گفتی نمی‌تونم شبا بمونم مادرم تنهاست گفتم باشه ولی صبح زود بیا! گفتی چشم الان ساعت چنده؟
ــ ۱۱
ــ ۱۱ وقت سرکار اومدنه؟ دیشب زباله‌ها رو خالی نکردی… کف پارکینگ کثیفه. در پشت‌بوم باز مونده. ریموت خانم جلالی رو یک هفته است گرفتی ببری درست کنی بحث دیروز و امروز نیست.
ــ ببخشین آقا مادرمون ناخوش بود.
ــ ناخوش بود؟ من خودم یک ساعت پیش دیدم جواب ندادی زنگ زدم گفت راه افتادی.
حالا برو طبقه‌ها رو از بالا تی بکش تا پایین بیا من میگم من فرستاده بودمت پی کاری ولی جان مادرت دیگه تکرار نکن.
ــ چشم مهندس.
پله‌ها را که پایین رسید دیگر نا نداشت. دسته تی را ول کرد. صدایی مثل فشنگ تا خرپشته رفت. عرق سرد کرده بود. کار زیاد نشئگی‌اش را پرانده بود. درد توی قلم پاهایش شروع می‌کرد به بالا آمدن. به کله‌اش که می‌رسید. درد نبود. هوووم بود صدای جاروبرقی روی کاشی… صدای همه کامیون‌های جهان وقتی که روشن‌اند. مشامش پر از بو می‌شد. از صبح این جمله توی کله‌اش. هی اکو می‌شد: به مادرت زنگ زدم …
ــ چه جور تبری می‌خوای؟
ــ برا باغبونی می‌خوام!
ــ باغبون که تبر نمی‌خواهد پسرجان اره می‌خواهد و قیچی و بیلچه مطمئنی این کاره‌ای باباجان؟
ــ بله درخت خشک و ساقه زیاد داریم می‌خواهم خرد کنم برای شومینه بعضی واحدها.
ــ تبر به کارت نمیاد اره‌برقی ببر.
ــ نه صدا داره اذیت میشن… همینو می‌برم.
ــ بهش گفتم از فردا نمیام… گفتم مخم نمیکشه… سر چندر غاز باس بشم نوکر دربستشو… نمی‌کشم…
ــ آره زنگ زد گفت.
ــ زنگ زد؟ دیگه چی گفت؟
ــ هیچی همین. گفت پسرت گفته نمیاد. تو تا وقتی اون کوفتی رو کنار نذاری تا وقتی دست از این کثافت نکبت نکشی همینه. کار که هیچی میلیارد پولم داشته باشی زیر همه‌اش فندک می‌گیری.
جای پارکش توی پارکینگ را بلد بود. کلاه روی صورتش کشیده بود که دوربین‌ها نگیرندش. کلید را یک نسخه برای روز مبادا ساخته بود. آمد تو. ماشین مهندس سرجایش بود و این یعنی هنوز مهندس سر کار نرفته بود.
زیپ کاپشنش را باز کرد. تبر دسته کوتاه را بیرون کشید. هوا سرد بود ولی دسته تبر توی دستش عرق کرده بود. رنگ ماشین داشت شره می‌کرد. صدای خرناسه گرگ می‌شنید. تصاویر خمیری شده بود. صبح به مادرش که خواب بود گفته بود می‌رود دنبال کار. آهنگ آسانسور نزدیک می‌شد. قاب در واشد. مهندس بود و زنش. زنش بود ولی صدای خنده‌های مادرش از دهان زن بیرون می‌آمد. رنگ ماشین داشت شره می‌کرد. زن به مهندس گفت تا روشن کنی برم گوشیمو بیارم. مهندس سیگاری گیراند. وقتش بود. انگشت‌هایش چسبیده بود به دسته تبر. بالا برد و جایی بین گردن و کول مهندس ضربه اول را فرود آورد… ضربه دوم… بدن مهندس صدای کنده می‌داد حالا…مهندس یک دفعه درخت شد… درختی که با هر ضربه از بین آوندهایش مایع سرخ رنگی بیرون شتک می‌کرد. باید طوری خوردش می‌کرد که توی شومینه جا شود. خسته شده بود. نشست نفسی تازه کند… روی ماشین‌ها رنگ سرخ شره می‌کرد. بوی خون مشامش را آزرد. زن از آسانسور بیرون آمد. زن همسر مهندس بود. جیغ کشید. صدای مادرش نبود.
به همه اینها فکر کرد بعد از صحبت‌های روحانی زندان… چند ساعت بعد… روی کاور جنازه‌ای در بهداری زندان نور کم‌رمق آفتاب پاییزی افتاده بود … کلاغی قار قار می‌کرد… زنی بعد از تماشای اعدام پسرش روی شانه خاکی جاده منتظر ماشینی بود …/جام جم آنلاین