مجله اینترنتی دوستان مجله خبری و سبک زندگی
دختر چهار ساله ای دارم که روحیهای بسیار لطیف و حساس دارد. تحمل کوچکترین اخم یا دعوایی به خصوص از سمت من که پدرش هستم ندارد. اما وقتی کار اشتباهی میکند، مجبور میشوم دعوایش کنم تا ادب شود اما خیلی به او برمیخورد و گاهی بعدش تا یک ربع گریه میکند. البته من هم محلش نمیدهم تا پرو نشود. چطور با او رفتار کنم؟
مخاطب گرامی، دختر عزیز شما دوران کودکی اول(2تا6سال) را تجربه میکند و یکی از وظایف جدی همه والدین در این زمان، آشنایی بیشتر با روانشناسی رشد کودک است تا با آگاهی از مرحله رشد و اقتضائات سنی کودک، تعامل و برخورد مناسب داشته باشند.
در غیر اینصورت و بدون توجه به تواناییهای وی ممکن است انتظاراتی فراتر از توان او داشته باشیم که این نوعی جفا درحق کودک است و امنیت او را سلب میکند و به روابط والدین و کودک، لطمه وارد میشود.
احساس ناامنی در فرزندتان ایجاد نکنید
در راس نیازهای کودکان بعد از نیازهای اولیه مانند آب، غذا و …. نیاز به امنیت قرار دارد و والدین با درک شرایط سنی کودک باید تامین امنیت و آرامش او را همواره مدنظر داشته باشند.
بنابراین پرتوقعی والدین و داشتن انتظاراتی فراتر از توان کودک و اخم کردن و دعوای مکرر است که احساس ناامنی را در پی دارد و باعث میشود کودک دچار بیقراری عصبی شود و مشکل برای والدین ایجاد کند. والدینی که درک مناسبی از مرحله رشد فرزندشان دارند و امنیت بخشی و جو روانی مطلوبی برای او فراهم میکنند، در این فضای امن است که کودکشان آزادانه به دنبال ارضای کنجکاویهای خود خواهد رفت و با آرامش به بازیهای دلخواه خود خواهد پرداخت.
با ارضای این دو ویژگی است که میتوان ادعا کرد فرزند ما کودکی اولش را با موفقیت گذرانده و این موفقیتها در کودکی اول زمینهساز موفقیت او در کودکی دوم و نوجوانی خواهد شد.
این حق کودک است که اشتباه کند
در پیامکتان گفتهاید که روحیه دخترتان لطیف و حساس است و وقتی اشتباه میکند، دعوایش میکنید، اخم میکنید و … که اینها اشتباهاتی است که بزرگترها مرتکب میشوند. حق کودک است که اشتباه کند و این اشتباهات که عمدی هم نیست بر خزانه تجربیاتش میافزاید وتحت تاثیر همین اشتباهات است که یادگیریهای کودک شکل میگیرد. اگر بعد از هر اشتباه کودک تهدید نشود بلکه والدین با آرامش راهنماییاش کنند، این سبک برخورد هم باعث یادگیری و هم تقویت عزتنفس وی میشود و کودک با میل و رغبت به فعالیت ادامه میدهد و نگران اشتباه و دعوای پس از آن نخواهد بود.
دعوای بعد از هر اشتباه، علاوه بر سلب امنیت او باعث میشود دچار درماندگی شود و برای در امان ماندن از دعوا و تهدید دست به سیاه و سفید نزند ودر این صورت، رشد وی در زمینه مهارتهای دستی و اجتماعی کند یا متوقف میشود.
کودک با دعوا کردن ادب نمی شود
گفتهاید دخترم را دعوا میکنم و بعدش هم به گریههایش محل نمیدهم تا پرو نشود.
همه والدین محترم باید توجه داشته باشند که کودکی اول سن آموزش و یادگیری رسمی و اجباری کودک نیست و کودک به صورت غیررسمی درخانه ،مهد و پیشدبستانی یاد میگیرد.
در این سن اگر با کودک دعوا کنیم تا ادب شود، فقط امنیت و آرامش او را سلب کردیم و ادب کردن رسمی مربوط به کودکی دوم (۶تا۱۲سالگی) است که این مرحله را سن تادیب مینامند.
نکته آخر هم اینکه باید به تفاوتهای فردی فرزندان احترام بگذاریم و سپس برای همه کودکان به خصوص این دختر حساس و شاید تیزهوش شما، فقط از اخم و دعوا به عنوان ابزار تربیتی استفاده نکنیم.