آتش دل خواهری که از آتش پلاسکو داغ تر است

شهرنوشت: چشمش هنوز خون است و اشک، سرمای هوا هم دل آتش گرفته اش را سرد و آرام نمی کند ، گویی هنوز چشم انتظاراست. یعنی ترجیح می دهد منتظر باشد و امیدوار تا ناامید وناچار. خواهر است دیگر و جانش به جان برادر گره خورده است؛ خودش هم با دلش رو راست نیست و هنوز نمی داند انتظار چه را می کشد؛ جسم بی جان برادر را یا خبر خوش زنده بودنش را!

یک ربعی بود که از دور نگاهش می کردم، زنی با چادر مشکی و روسری قهوه ای. زیر لب دعا می خواند و از پشت در اصلی محل حادثه پلاسکو، لابه لای زنجیره انسانی پلیس و یگان ویژه درون را نگاه می کرد بلکه خبری از عزیزش بیاید.

می گوید:«برادرم نامش قاسم است. امروز ۷ روز است که اینجا هستم. قاسم برای ماهی ۸۰۰ هزار تومان اینجا نگهبان بود، ساعت ۹ صبح پنجشنبه باید شیفتش را تحویل می داد که ساختمان اتش می گیرد».

هق هق امانش را بریده؛ منقطع منقطع ادامه می دهد:«برادرم خیلی مومن و معتقد بود. خیلی دلش رئوف بود. نمی دانم چرا به داخل پاساژ برگشته ای کاش همان بیرون می ماند تااین هیولا روی سرش آوار نمی شد.»

خواهر قاسم که گویی داغ دلش با سیل اشک هم خیال خنکی ندارد تاکید می کند از ساعت۱۰:۳۰صبح و بعد از آخرین تلفن دیگر خبری از برادرم ندارم. او بدون بیمه و هیچ امکانات دیگری برای چندغاز پول زحمت می کشید. بخدا انصاف نیست با حداقل ها زندگی ات را بگذرانی دست آخر هم جانت را از دست بدهی.

بازهم پهنه صورتش خیس می شود و به سینه اش می کوبد:«آتش دل من، زن و بچه های قاسم در این سرمای زمستان از آتش پلاسکو داغ تر است. قاسم دو فرزند دارد؛ یکی دختر ۸ ساله و یکی پسر ۸ ماهه. حالا با دو کودک بی پدر و یتیم چه کنیم؟»

گویی صدایش برای این همه شیون در گلو گیر کرده است. با صدایی خش دار و گرفته ادامه می دهد:«چطور برایشان بگویم پدرتان برای ماهی ۸۰۰ هزار تومان زندگی اش را باخت؟ چه کسی جواب دل ما را خواهد داد؟»

دیگر توان ادامه گفت وگو را ندارم. احساس می کنم ساختمان پلاسکو با همان عظمت قبل از حادثه اش راه نفسم را بسته است. نمی خواهم جلوی خواهر قاسم اشکاهایم بیاید تا حالش بدتر شود. از او خداحافظی می کنم در حالی که با خود می اندیشم واقعا برای کودک ۸ ماهه قاسم که معنای واژه پدر را در آینده تنها و تنها در قاب عکسی با روبان مشکی جست وجو خواهد کرد، عمه چگونه توجیح خواهد کرد که پدرت برای ماهی ۸۰۰هزار تومان در حالی که حتی بیمه هم نداشت تا تسهیلاتی دریافت کند، جانش را باخت و تنهایمان گذاشت؟